Να κλαις για μένα.
Να κλαις που δε μ'αγάπησες όσο εγώ εσένα.
Να κλαις.
Να κλαις και να χαίρεσαι που κλαις.
Τα δάκρυα είναι νερά που σε ξεπλένουνε.
Τα δάκρυα!
Μόνο αυτά είναι αληθινά.
Θάλασσες που παγιδέψαμε στα μάτια.
Ριχά νερά κι ακίνδυνα
μην τα φοβάσαι.
Είναι καρθρέπτες που κοιτάν ψηλά
όπως των δέντρων τα κλαδιά.
Κοιτάν τον ουρανό
κι αυτός τα κοιτά.
Τα κοιτά και στολίζεται τα βράδυα.
Να κλαις και να θυμάσαι
πως όπου κι αν πας θα φαίνεσαι
απο 'κει πάνω και θα φλεγεσαι
σαν άστρο που 'σβησε
και παραμένει.
Εκεί ψηλά γεμίζεις τη σιωπή κι εσύ.
Μην κλαις!
Τρίτη 28 Απριλίου 2009
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου