Εμπρεισμός στο Πλοίο της Χαμένης Αγάπης

Καταστρώματος μυρωδιά
από κρουαζιερόπλοια παλιά
στα ρουθούνια μου τρυπώνει και με αναστατώνει
από το πάτο με ανασηκώνει
Φεύγω τώρα, δες πετάω
είναι αργά για όλα αυτά τα αβίωτα,
της ζωής τα γνωμικά,
τα όνειρα που φαντάστηκα
και τα καμώματα, τα λάθη που επανέλαβα
μέσα σε θάλασσες φωτιά βουτιά έκανα μια νύχτα
και πνίγηκα.
Στο βυθό έγινα αχινός χρυσός
σαν ήλιος με αγκάθια για ακτίνες
μες στις δίνες απ'τα κύμματα
σε εκείνες μέσα χάθηκα και έσβησα.
Τρέξε πα στην αμμουδιά
εκεί μέσα κρύψε τη ψυχή και σκέπασε την.
Ξέχασε την σκέψη σου για μια φορά κι αγκάλιασε τα σύννεφα
και τα πουλιά που σου χαμογελάνε,
χεραιτάνε από ψηλά
το αγέρι σε γλυκοφιλά
σε πετάει εκεί στα επουράνια.
Τα γαλάζια όνειρά λευκά μόνο θα κάνεις
όταν τα βλέφαρα σου κλείσεις
την γλυκιά τη μελωδία της ψυχής θα ακούσεις
αν αποκοιμηθείς...
μη ξεχαστείς.