ποτάμι

βρεμμένη πέτρα στη βεράντα μου που λιάζεται τα πρωινά μου μες στα χέρια μου κρατώ τα καλοκαίρια μου τα παιδικά στη θάλασσα με πέταξα με ξέχασα κει μέσα έριξα τη μαύρη μου καρδιά που βάρυνε απ'τα βάσανα ενηλικιώθηκα όταν πρωτοπροδόθηκα για πράγματα ασυγχώρητα που το μυαλό μου δε χωρά δε το βασανίζω πια και δε ξεχνάω προχωράω δίχως πίσω να κοιτάω κάθε πόνο ξεπερνάω και τον καλλιεργώ σαν τα λουλούδια μες τον κήπο μου έλα εδώ άκου τον χτύπο της καρδιά μου που κελαηδά γκρεκάνικα τραγούδια από της κάτω Ιταλίας τα χωριά φωτιά ανάψανε και με κοιμίζουν στα ζεστά τους χέρια που χαϊδεύουνε τα αυτιά με λόγια τρυφερά σα το χορτάρι που χορεύει με τον άνεμο ένα τανγκό ερωτικό και τελευταίο.