Χωρίς μουσική να ζω μια ζωή κενή δε θα μπορούσα θα πηδούσα στο κενό και θα γινόμουνα σιωπή σε χείλια σφραγισμένα από τα χειμωνιάτικα τα κρύα τα τσουχτερά κει πάνω στα ψηλα βουνά όπου δεν πάτησε ποτέ ψυχή σκασμένα.
Θα τρέξω σαν το γάργαρο νερό στα σιωπηλά ρυάκια και ύστερα θα κυλήσω ελεύθερος σαν άνεμος και σαν ανάσα που από το στόμα βγάζω και σκεπάζω τις φωνές που μου μιλάνε και τρομάζω.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου