Λήθη

Το πρώτο φύσημα
το αεράκι εκείνο που ένιωσες
το ξέχασες.
Ξέχασες τις ματιές που έλαβες
και τα χαμόγελα που με αυτά
τα μάτια φώτισες
Σκόρπισες στιγμές και "μάζεψες"
σαν τότε που γεννήθηκες.
Ζητάς να πνίξεις ανσφάλειες σε ξένες αγκαλιές
Ποτέ δεν ξες τι θες και κλαίγεσαι
ξεπλένεις αμαρτίες με σαπούνια
γίνεσαι παιδί στην κούνια όταν πληγώνεσαι
προδίδεσαι, εκδικήσαι
και ύστερα μονάχος μένεις,
περιμένεις
το επόμενο σου θύμα για να παίξεις,
να αντέξεις τη ζωή που τη βαρέθηκες.