Η φωτιά που ανακάλυψε ο ανθρωπος,
ειναι αυτή που μεταφέρουμε κρατώντας την ζεστή μεσα στα στέρνα μας
Και το νερό του παραδείσσου
έγινε κόκα κόλα αλκοολούχα
Ο δρόμος προς το Μέλλον είναι τραχύς και δίσβατος
γεμάτος ερημήτες
που πέφτουν σαν κομήτες μες στη γη
και αναζητούν τη σάρκα σου
Δε θα'χει βάρκα να ξεφύγεις
Θεός να ευχηθείς
και φως
για να μπορείς να δεις
Δε θα γνωρίζεις αμα είσαι ζωντανός
θα γυρίζεις γύρω γύρω από σένα σαν τρελός
που έχασε το φως του
Το κομμάτι αυτού του κόσμου όλου του συμπαντος
που καταπατούμε
θα 'ρθει μια μέρα που θα τον καταραστούμε
και σαν αστρο από τον ουρανό θα τον δούμε να σβήνει πέφτοντας στη θάλασσα μιας μαυρης τρύπας.
Χρεοκόπησε (και) ο πολιτισμός μας;
Πριν από 3 ημέρες
Απρόσμενα ενδιαφέροντα τα ποιήματά σου
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατί δεν σου γράφουν σχόλια οι φίλοι σου..;
Συνέχισε :)
Έλενα (Μ.Ο.)
Να 'σαι καλα! (Μ.Ο.= Μέσος Όρος?)
ΑπάντησηΔιαγραφή