Η γεύση του καμμένου ξύλου
καίει στον ουρανίσκο ακόμη
τι ψάχνω και τι βρίσκω δε θα μάθω όσο ζω
μα θα αναζητώ το άπιαστο.
Το όνειρο που είδα ξέρω δε θα το ζήσω
κι όσο κοιτάω πολύ μπροστά
θα γυρίζω πάντα πίσω.
Δε γνωρίζω τι μπορώ, δε μπορώ όλα αυτά που θέλω να ζητήσω.
Το βράδυ μόλις βουτήξω στο σκοτάδι, ξαφνικά ξυπνώ.
Στο φως δεν είμαι ικανός να δω το φως σου.
Αν είμαι ο άνθρωπός σου δεν το ξέρω
ξέρω πως είμαι δικός σου μια τέτοια στιγμή.
Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Πολύ ωραίο το τελευταίο δίστιχο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ ωραίο!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή