Οι Φωνές απ' τις Σειρήνες λύσανε τον Οδυσσέα και τον κράτησαν στη νήσο Ανθεμόεσσα για πάντα.

Για τον έρωτα, ποιον έρωτα?
Αυτόν που έμαθα πρώτα, όταν σε πρωτογνώρισα και δε γνώριζα ποιος ήμουν.
Ξαναρώτα, με αγαπάς ακόμη όπως πρώτα?
Με θυμάσαι όταν κοιμάσαι? Μην ανησυχείς και μην λυπάσαι.
Θα σ'αγαπάω ώσπου να πάψω να θυμάμαι πως δεν μπορώ να σε ξεχάσω.
Ωπου κι αν πας θα είσαι εδώ να με κρατάς, κι ας μην μπορώ στ' αλήθεια να σε πιάσω.

Τι βρήκαμε δεν ξέρω και τι αναζητούσαμε.
Μπορούσαμε να γίνουμε πουλιά, και να πετούσαμε,
μα πώς θα την αντέχαμε την τόση ομορφιά?

Περάσαν χρόνια μακρυά απ'τα κρύα δάκτυλά σου.
Περάσαν χρόνια μακρυά από "τα πρωινά όλου του κόσμου" τα πιο όμορφα, που ανοίγοντας τα μάτια μου κοιτούσα στα δικά σου.
Να ακούσω την ανάσα σου ξανά και τι δε θα 'δινα
μες στα νησιά που ανακάλυψα στην αγκαλιά σου να κρυφτώ!

Όταν με πιάνω να παραμιλώ ή όταν μπερδεύουν το μυαλό οι σκέψεις μου και το κενό κοιτάω για να σε δω, να μ' έβλεπες!
Δεν μπορώ να θυμηθώ την πρώτη μου φορά που σ' είδα,
Μήπως ποτέ μου δε σε γνώρισα, κι ότι έζησα δεν το 'ζησα στα αλήθεια?

Τον έρωτα, ποιον έρωτα?
Είναι όλα όπως πρώτα? Που να πάω?
Συνήθισα αλήθεια να ρωτάω μα δεν έμαθα ποτέ μου να απαντώ.
Συναντώ τον εαυτό μου και δεν ξέρω ποιον κοιτάω.

Δίχως νόημα κανένα η ζωή αυτή που ζούμε κι όμως μας βαστά να την αντέχουμε!
Κράτα με μην πέσω! Τι να προσέξω, πές μου, που γίναν όλα απρόσωπα?

Τα πουλιά μιλούν το όνομά σου, και η βροχή κάνει το χώμα να μυρίζει στ' άρωμά σου.
Κλείσαν τα μάτια μου και ηρέμησαν,
Κι ότι υπήρξε, ήτανε σα να μην έγινε ποτέ πραγματικά.

Από μια "θέση του ουρανού" θα βρίσκομαι παντού, το ξέρω!