Πάνω σε λεύκες σα λευκές κόλλες
σε ζωγράφησα και άφησα στη φύση να μιλήσει:
-Κοίτα το φεγγάρι έχει γεμίσει από τη θλίψη
και απ'τη κόψη της λεπίδας του ο ουρανός έχει ανοίξει
Κι εγώ εμείνα βουβός κοιτάζοντας
τα άστρα να πέφτουν σαν ματόκλαδα στο ντεκολτέ της νύχτας.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου